Aanrijding in Moscou

Edwin (24) is een Hondurese collega van ons en zaterdag heeft hij iemand doodgereden.  Het slachtoffer is een muchacho van 19 jaar.  Naar verluidt zou de jongeman zichzelf voor de wagen proberen gooien hebben omdat hij levensmoe was.  Edwin heeft alles gedaan om hem te proberen ontwijken maar de dronken muchacho volharde in de boosheid.  De jongeman zou het al twee keer geprobeerd hebben maar deze keer was het raak.  Eindelijk rust.

Een dikke twee uur later arriveren wij op de plaats van het ongeval.  Het is ondertussen donker, het regent oude wijven maar het slachtoffer ligt nog steeds op straat met een deken over zich.  Er is heel wat belangstelling voor het ongeval, maar niemand lijkt echt in shock, behalve Edwin dan.  Hij moet mee naar het commissariaat en in eerste instantie minimum 24u in de cel.  Cel is misschien een groot woord, ik heb het niet gezien maar ik denk dat het eerder lijkt op een kamer met tralies ergens achteraan in een lamentabel commissariaat.  Want de echte cel is de hel, schijnt het. Gelukkig hebben collega’s en familie zondag toegegeven dat het de jongeman zijn schuld was en Edwin is zondag vrijgelaten, zoniet zat hij ginder voor godweethoelang.  Op die manier wordt hier immers recht gesproken. De ouders van het slachtoffer en Edwin hebben elkaar zelfs omhelst. Het zouden Christenen zijn. De volgende dag was Edwin om 7u aan het werk en om 13u reed hij alweer met de wagen.

Ongevallen en criminaliteit horen hier bij het leven zoals roest bij ijzer; vroeg of laat wordt men er in mindere of meerdere mate mee geconfronteerd.  De weg van El Progreso naar Tela, die we wekelijks 2 of 3 keer nemen, is slechts 50 km lang maar op die korte afstand zien we vaak ongevallen.  Meestal is het een wagen, bus of vrachtwagen die in de kant gereden is, zondag echter zagen we opnieuw een dode op de weg liggen  De Hondurezen kunnen namelijk echt niet rijden, het behalen van het rijbewijs is dan ook eerder een kwestie van geld dan van kennis en techniek.  Maar dat weerhoudt hen er niet van om roekeloos te rijden. Ze denken hier letterlijk niet verder dan ze kunnen zien.  Voorbijsteken op een brug of in een scherpe bocht geeft in dergelijke gevallen wel eens brokken, zeker als vele autos en fietsers met kapotte lichten rijden in het donker. Het is vaak verschieten wanneer je op enkele meters na iets nadert: onverwacht duikt er dan iets uit de donkerte op of het is veel groter dan verwacht.  De Hondurezen steken graag voorbij, het is de nationale sport bij uitstek, hoe meer autos tegelijk (soms tot wel 5 autos in 1 keer) of hoe kleiner het gaatje hoe leuker het lijkt om de dikke jeep of de rammelbak er lekker tussen te wringen. Diegene die hier een voorbijsteekschool of –wedstrijd inricht is binnen, klandiezie verzekert! Neem daarbij nog eens de slechte staat van de wegen en de rekening is snel gemaakt.  De beste levensverzekering lijkt een auto te kopen die groter is dan die van de rest van de bevolking. Op die manier is de kans dat de ander zwaarder gewond is dan uzelf aanzienlijk groter. Voetgangers en fietsers (de arme mensen) zijn dus het meest kwetsbaar.   “Het hoort allemaal bij de ontwikkeling van het land” zou je in een eufemistische bui kunnen uitbraken.  Maar het land ontwikkelt niet op een natuurlijke, elegante maar wel op een geforceerde manier. Er worden  cruciale stappen overgeslagen in de ontwikkeling en het land kreunt daaronder. Het verkeer is daar maar één uiting van.