Het is zover. De eerste afscheidswoorden zijn gevallen. “Dat het u goed moge gaan” lijkt de best beschikbare zin om afscheid te nemen hier in Honduras. Maar dat neemt niet weg dat ik het een mooie uitdrukking vind. Zelf zeg ik het graag en gemeend maar ik hoor het ook oprecht graag. Het zinnetje daalt zachtjes neer in mijn hoofd en bevrijdt daar tegelijkertijd een aantal endorfines. Streepke bij op de lijst van gelukkige Belgen dus. Maar waarom ik er gelukkig van word is me niet duidelijk. Ik ben content dat ik terug naar België kan, maar ik ga het hier toch ook hard missen. De kans is bovendien erg klein dat we hier in de komende jaren terugkeren. Ik heb me hier soms verveeld en veel geërgerd maar dat heeft me veel bijgebracht. Uit verveling ontspruiten vaak nieuwe ideeën of inzichten. In België heb ik het daar soms moeilijk mee want er is altijd wel iets dat georganiseerd, overlegd, gevierd, verzonden, afgewerkt, kortom gedaan moet worden. Geen tijd om diep na te denken of iets te verzinnen. Uiteraard nam het continue karakter van het werk hier (nine to five bestaat hier niet echt) een supergrote hap van onze tijd maar qua vrijetijdsbesteding e.d. heb je hier uiteraard niet de keuzemogelijkheden en de vrijheden zoals je die in pakweg Gent vindt. Er waren hier maar weinig narren om de tijd te roven en dat was wennen. Net zoals sommige cultuurverschillen. Want in al mijn naïviteit zag ik cultuurverschillen vroeger bijna de facto als positief. In het verleden waren de (minieme) cultuurverschillen die ik tegenkwam immers vaak meerwaarden tijdens de reis. Maar werken onder moeilijke omstandigheden met mensen met een verschillende culturele achtergrond was vaak zeer moeilijk. Ik heb op mijn tanden moeten bijten, ik heb woorden moeten inslikken en ik heb de lach geforceerd. Maar ik denk dat we hier beiden zeer veel bijgeleerd hebben en we hebben zelfs enkele vrienden gemaakt. Die komen donderdagavond op ons afscheidsfeestje. Wie tips heeft voor Belgische aperitiefhapjes; stuur maar door! (witloof en Oud Brugge hebben ze hier niet…).
PS: Vanaf zondag of maandag zijn we terug in Gent.
Bruno
Hoi Veerle,
t Was leuk om jullie verhaal te volgen. Jammer dat het al gedaan is. Betekent dit nu dat je terugkomt naar AMS?
Borrelhapjes? Bloemkool, als ze dat daar hebben. In het buitenland al vaak rare reacties gehad van mensen die dat niet kennen. Natuurlijk met cocktailsaus.
Groeten uit Brussel, Luc
Wohow, alles klinkt daar zeer fijn en plezant,
ik ben misschien wel stiekem jaloers om het feit dat jullie in dat mooie Honduras verbleven…ookal ben ik dan in Zweden!
Hier is nog alles steeds fijn en ik voel me stiekem al een beetje een echte Zweedse… Ik snak nu wel naar wat warmere temperaturen en een beetje zon zou ook fijn zijn…dus stuur gerust nog wat van die laatste stralen richting mij!
Succes met de vlucht en bloemkoolkes en worteljes met cocktailsaus blijven ook een favoriet van mij!