De kogel heeft een lange weg afgelegd maar hij is eindelijk door de kerk geraakt.  We gaan niet naar Colombia (zoals gepland was).  We wisten dat de organisatie van het bedrijf misschien een beetje te wensen over liet, maar trop is te veel heeft iemand met een pijp ooit eens gezegd.  Mannen die een pijp roken hebben altijd gelijk.  Het is echter een beetje met spijt in het hart, dus wie ons wil troosten mag ons steeds komen opbeuren.  We zijn momenteel een beetje verstopt wegens een weinig huis en een weinig auto, maar je kan ons nog steeds bereiken via email en gsm.

Bedankt om met ons mee te lezen en voor jullie berichtjes!!!! We hebben er ginder veel aan gehad!

Het is zover. De eerste afscheidswoorden zijn gevallen. “Dat het u goed moge gaan” lijkt de best beschikbare zin om afscheid te nemen hier in Honduras. Maar dat neemt niet weg dat ik het een mooie uitdrukking vind. Zelf zeg ik het graag en gemeend maar ik hoor het ook oprecht graag. Het zinnetje daalt zachtjes neer in mijn hoofd en bevrijdt daar tegelijkertijd een aantal endorfines. Streepke bij op de lijst van gelukkige Belgen dus. Maar waarom ik er gelukkig van word is me niet duidelijk. Ik ben content dat ik terug naar België kan, maar ik ga het hier toch ook hard missen. De kans is bovendien erg klein dat we hier in de komende jaren terugkeren. Ik heb me hier soms verveeld en veel geërgerd maar dat heeft me veel bijgebracht. Uit verveling ontspruiten vaak nieuwe ideeën of inzichten. In België heb ik het daar soms moeilijk mee want er is altijd wel iets dat georganiseerd, overlegd, gevierd, verzonden, afgewerkt, kortom gedaan moet worden. Geen tijd om diep na te denken of iets te verzinnen. Uiteraard nam het continue karakter van het werk hier (nine to five bestaat hier niet echt) een supergrote hap van onze tijd maar qua vrijetijdsbesteding e.d. heb je hier uiteraard niet de keuzemogelijkheden en de vrijheden zoals je die in pakweg Gent vindt. Er waren hier maar weinig narren om de tijd te roven en dat was wennen. Net zoals sommige cultuurverschillen. Want in al mijn naïviteit zag ik cultuurverschillen vroeger bijna de facto als positief. In het verleden waren de (minieme) cultuurverschillen die ik tegenkwam immers vaak meerwaarden tijdens de reis. Maar werken onder moeilijke omstandigheden met mensen met een verschillende culturele achtergrond was vaak zeer moeilijk. Ik heb op mijn tanden moeten bijten, ik heb woorden moeten inslikken en ik heb de lach geforceerd. Maar ik denk dat we hier beiden zeer veel bijgeleerd hebben en we hebben zelfs enkele vrienden gemaakt. Die komen donderdagavond op ons afscheidsfeestje. Wie tips heeft voor Belgische aperitiefhapjes; stuur maar door! (witloof en Oud Brugge hebben ze hier niet…).

PS: Vanaf zondag of maandag zijn we terug in Gent.

Bruno

Kids,

Op verzoek hebben we een aantal foto’s online gezet van onze werkomgeving, de palmolieindustrie. We hebben het hier nog niet zo vaak over gehad om een aantal redenen, maar nu lichten we een tipje van de sluier op. Later meer!

http://bronny6000.myjalbum.net/ (klik op Honduras – palmindustrie)

en ook: http://bronny6000.myjalbum.net/Honduras/Palmindustrie/Palmindustrie/index.html (want er is iets mis met de vorige link)

çiao çiao

Amigos,

Deze week was het Semana Santa en praktisch volledig Honduras was in vakantie, wij dus ook. We hebben bijgevolg nog geen tijd gehad om te bloggen maar we proberen om deze week onze avonturen, kritische bemerkingen, bevindingen, weetjes, anekdotes, gevoelskwesties, ergernisssen, diepfilosofische inzichten, diepdroevige dierenverhalen en gefundeerde hypotheses van de voorbije week online te plaatsen!

Bewaar een beetje sneeuw voor ons, por favor!!

Veerle en Bruno

• Bruno heeft maandag een eitje van een schildpad gegeten (gedronken). Niet doen. Niet alleen is het niet zo lekker. Ge kunt er ook natuurliefhebbers mee voor de borst stoten.
• Veerle kon in een vlaag van zinsverbijstering de volgende zin uitspreken: ‘Ge wordt dat wel gewoon zo elke dag altijd hetzelfde eten”.
• Hier blaffen de vogels en zingen de honden.
• Veerle overbluft hier de mannen door met de pick-up te rijden, door vuil moppen te vertellen, door te poolen en door overal op en onder te kruipen.
• Bruno en Veerle krijgen Hondurese manieren.
• We hebben hier samen al meer kiekens gegeten dan er elke morgen ontwaken in het Meetjesland.
• Inbelverbindingen zijn toch godgeklaagd.
• Het mango-seizoen is begonnen!!
• Een mens kan toch soms zo’n domme dingen zeggen.
• Het is bijna aftellen naar België!!

Wat: uitstapje
Wanneer: vorige zondag , 2 maart
Waar: Azacualpa
Wat: Aguas Termales
Wie: Ivo, Jeremy, Martin, Erin met hond Pantera, Veerle & Bruno
Waarom: Om even met onze broeders-Europeanen te vluchten van de ijdele Colombianen.

Voor de meerwaardezoeker:
We zijn veel te laat vertrokken naar deze ronduit fantastische plaats met als gevolg dat we slechts rond 16u konden genieten van het warme water dat hier ontspringt. Maar niemand wist dat het zó ver rijden was… Om 18u wordt het hier al donker en de weg terug was nauwelijks verlicht dus we moesten na anderhalf uur opnieuw richting El Progreso. Maar het was zonder twijfel het beste anderhalf uur van de week. Moeder natuur haar water kookt en hier kunt ge dat zien. Maar eigenlijk denk ik dat wat ze kookt al lang gaar is want ‘den doemp’ stinkt naar rotte eieren (zwavel). Dat kon ons (Bruno en Portugees Ivo) echter niet beletten om van de natuurlijke sauna te genieten die op die manier gecreëerd werd in de grot. Ondertussen dobberden Veerle met 2 Walen en een gringa met een hond de rivier af waar het hete water instroomt, terwijl ze op hun rug van de prachtige bomen met baardmos en de vogeltjes en vlindertjes in de lucht konden genieten. Of ze deden zich te goed aan een warm badje of een bubbelbad aan de voet van een mini-watervalletje. Daarna zijn we, uitgehongerd van al die pure en rotte lucht naar een Canadees gereden die een eigen brouwerij heeft met een restaurantje. Jaja, de afwezigen hadden ongelijk. En wij waren weer opgeladen voor een weekje plantage.

Edwin (24) is een Hondurese collega van ons en zaterdag heeft hij iemand doodgereden.  Het slachtoffer is een muchacho van 19 jaar.  Naar verluidt zou de jongeman zichzelf voor de wagen proberen gooien hebben omdat hij levensmoe was.  Edwin heeft alles gedaan om hem te proberen ontwijken maar de dronken muchacho volharde in de boosheid.  De jongeman zou het al twee keer geprobeerd hebben maar deze keer was het raak.  Eindelijk rust.

Een dikke twee uur later arriveren wij op de plaats van het ongeval.  Het is ondertussen donker, het regent oude wijven maar het slachtoffer ligt nog steeds op straat met een deken over zich.  Er is heel wat belangstelling voor het ongeval, maar niemand lijkt echt in shock, behalve Edwin dan.  Hij moet mee naar het commissariaat en in eerste instantie minimum 24u in de cel.  Cel is misschien een groot woord, ik heb het niet gezien maar ik denk dat het eerder lijkt op een kamer met tralies ergens achteraan in een lamentabel commissariaat.  Want de echte cel is de hel, schijnt het. Gelukkig hebben collega’s en familie zondag toegegeven dat het de jongeman zijn schuld was en Edwin is zondag vrijgelaten, zoniet zat hij ginder voor godweethoelang.  Op die manier wordt hier immers recht gesproken. De ouders van het slachtoffer en Edwin hebben elkaar zelfs omhelst. Het zouden Christenen zijn. De volgende dag was Edwin om 7u aan het werk en om 13u reed hij alweer met de wagen.

Ongevallen en criminaliteit horen hier bij het leven zoals roest bij ijzer; vroeg of laat wordt men er in mindere of meerdere mate mee geconfronteerd.  De weg van El Progreso naar Tela, die we wekelijks 2 of 3 keer nemen, is slechts 50 km lang maar op die korte afstand zien we vaak ongevallen.  Meestal is het een wagen, bus of vrachtwagen die in de kant gereden is, zondag echter zagen we opnieuw een dode op de weg liggen  De Hondurezen kunnen namelijk echt niet rijden, het behalen van het rijbewijs is dan ook eerder een kwestie van geld dan van kennis en techniek.  Maar dat weerhoudt hen er niet van om roekeloos te rijden. Ze denken hier letterlijk niet verder dan ze kunnen zien.  Voorbijsteken op een brug of in een scherpe bocht geeft in dergelijke gevallen wel eens brokken, zeker als vele autos en fietsers met kapotte lichten rijden in het donker. Het is vaak verschieten wanneer je op enkele meters na iets nadert: onverwacht duikt er dan iets uit de donkerte op of het is veel groter dan verwacht.  De Hondurezen steken graag voorbij, het is de nationale sport bij uitstek, hoe meer autos tegelijk (soms tot wel 5 autos in 1 keer) of hoe kleiner het gaatje hoe leuker het lijkt om de dikke jeep of de rammelbak er lekker tussen te wringen. Diegene die hier een voorbijsteekschool of –wedstrijd inricht is binnen, klandiezie verzekert! Neem daarbij nog eens de slechte staat van de wegen en de rekening is snel gemaakt.  De beste levensverzekering lijkt een auto te kopen die groter is dan die van de rest van de bevolking. Op die manier is de kans dat de ander zwaarder gewond is dan uzelf aanzienlijk groter. Voetgangers en fietsers (de arme mensen) zijn dus het meest kwetsbaar.   “Het hoort allemaal bij de ontwikkeling van het land” zou je in een eufemistische bui kunnen uitbraken.  Maar het land ontwikkelt niet op een natuurlijke, elegante maar wel op een geforceerde manier. Er worden  cruciale stappen overgeslagen in de ontwikkeling en het land kreunt daaronder. Het verkeer is daar maar één uiting van.

Vorig weekend hebben we een verlengd weekend genomen en 3 dagen naar een eiland voor de kust van Honduras geweest, Utila. Het eiland wordt voornamelijk bevolkt door Amerikanen, duikers, toeristen en een aantal locals die een taaltje spreken vergelijkbaar met Mickey uit de film Snatch. Het is supermooi maar eigenlijk is het niet Honduras. Het is een kolonie vol westers verderf en in weinig opzichten vergelijkbaar met het vasteland. Maar het is één van de goedkoopste plaatsen om te duiken in de wereld (wauw!). Omdat 3 dagen eigenlijk te kort is om echt te duiken hebben we gewoon gesnorkeld maar ook om te snorkelen is Utila super! Het was een zaaaaaalig weekend vol zon, water in de snorkel en lekker eten.